ಅಮ್ಮ

ಮುತ್ತು ನೀಡಿ ಬೆಳೆಸಿದಳು
ಮುದ್ದೆ ಮಾಡಿ ತಿನಿಸಿದಳು
ಮುತ್ತಿನಂತ ಹೆಣ್ಣವಳು
ಮುದ್ದು ಮಾತ ಕಲಿಸಿದಳು
ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಿಸಿದಳು
ಎಲ್ಲರಿಗು ಮಿಗಿಲವಳು
ಹೇಗಂತ ತೀರಿಸಲಿ ಅಮ್ಮ ನಿನ್ನ ಋಣವ
ಅವಳೇ ತಾನೆ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸೋ ದೈವ ........

ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಗುಲಾಬಿ ಕೊಡಬಾರದೆ....?

ಇಬ್ಬರು ಪರಸ್ಪರ ಅನ್ಯೂನ್ಯ ದಂಪತಿಗಳು.ಆ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದರು.ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು.ಈತನಿಗೆ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಸ್ಟುಕೆಲಸ.ಮನೆಯ ಕಡೆ ಮಡದಿಯ ಕಡೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನ ಕಡಿಮೆ.ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದಿನ ಹೆಂಡತಿ ಕೇಳಿದಳು - "ನಾನು ಇಂದೇ ಸತ್ತರೆ ನನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ...?ದಡೀರ್ ಪ್ರಶ್ನಯಂದ ವಿಚಲಿತನಾದ ಗಂಡ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಉತ್ತರಿಸಿದ -"ತುಂಬಾ ಪುಷ್ಪಗುಚ್ಚಗಳು,ಬೆಲೆಬಾಳಉವ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆ,ನಿನ್ನ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ
ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕೋರುವ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಸಭೆಗಳುಮುಂತಾದುವೆಲ್ಲಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದಿರಲಿ ಏಕೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ..?
                      ಹೆಂಡತಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು."ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಖರ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ..? ಗಂಡ ಹೇಳಿದ ತುಂಬಾ ಖರ್ಚಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲವೇ..? ಹೆಂಡತಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ- ನಾನು ಸತ್ತಮೇಲೆ ನೀವು ನೀಡುವಬೆಲೆಬಾಳುವ ಪುಷ್ಪ ಗುಚ್ಚಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಗೂಣಗಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಇವೆಲ್ಲಾ ನನಗೇನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಹೆಣ ವಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.ಅದರ ಬದಲು ನಾನು ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ಒಂದು ಗುಲಾಬಿ ಹೂವನ್ನು ಕೊಡಬಾರದೇ...?ಒಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತು ಆಡಬಾರದೆ..?ಈ ಮುಗ್ದ ಮಾತು ಗಂಡನ ಹ್ರದಯ ಕಲುಕಿತು ಅಂದಿನಿಂದ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯೇ ಬದಲಾಯಿತು... 

ಯಾರವರು

ಯಾರೋ ನನ್ನ ಕರೆದರು
ಕರೆದು ಕರವ ಹಿಡಿದರು
ಕರವ ಹಿಡಿದು ಅರಿವಿನೆಡೆಗೆ
ತಳ್ಳಿ ದೂರವಾದರು...
ಎಲ್ಲಿಯವರೋ....?ಯಾರವರು...?
        
                                         ಮುಗ್ದ ಮುಖದ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ
                                          ಮಡಿಲಮಮತೆ ತೋರಿದರು
                                          ಒಮ್ಮೆ ಕೂಗಿ ತಿರುಗುವಲ್ಲಿ
                                          ಏಕೆಮಾಯವಾದರು...?
                                          ಎಲ್ಲಿಯವರೋ....?ಯಾರವರು..?

                                                                                         -ಮಂಜು...(ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ )

    

ಕರವಸ್ತ್ರ ಮಾರುವ ಹುಡುಗ

£Á£ÀÄ PÉýzÀ MAzÀÄ WÀl£É, M§â PÀgÀÄuÁªÀÄ¬Ä ²æêÀÄAvÀ ¥Àæw ªÁgÀzÀ PÉÆ£ÉAiÀÄ°è ºÀwgÀzÀ GzÁå£ÀªÀ£ÀPÉÌ ºÉÆÃUÀÄwzÀÝ. C°è PÉÊ PÀ¸ÀÆw ªÀiÁrzÀAvÀºÀ PÀgÀªÀ¸ÀÛçUÀ¼À£ÀÄß E§âgÀÄ ºÀÄqÀÄUÀgÀÄ ªÀiÁgÀÄwzÀÝgÀÄ. ¤µÀÌ®ä±ÀªÁzÀ CªÀgÀ ªÀÄÄR £ÉÆÃr ²æêÀÄAvÀ ¥Àæwà ¨ÁjAiÀÄÄ EªÀj§âjAzÀ®Ä MAzÉÆAzÀÄ PÀ¸ÀÆw ªÀiÁrzÀ PÀgÀªÀ¸ÀÛçªÀ£ÀÄß ºÀtPÉÆlÄÖ PÉÆAqÀÄPÉƼÀÄîwzÀÝ. EzÀjAzÀ vÀAzÉAiÀÄ£ÀÄß PÀ¼ÉzÀÄPÉÆAqÀ F E§âgÀÄ ºÉÃUÉÆ fêÀ£ÀªÀ£ÀÄß £ÀqɸÀÄwÛzÀÝgÀÄ.

MAzÀÄ ¢£À D ²æêÀÄAvÀ E§âgÀÄ ºÀÄqÀÄUÀjUÉ ºÉýzÀ “£Á£ÀÄ ºÉÆgÀ zÉñÀPÉÌ ºÉÆÃUÀÄwzÉÝ£É, £Á£ÀÄ §gÀĪÀÅzÀÄ 6wAUÀ¼ÁUÀ§ºÀÄzÀÄ, DzÀÝjAzÀ vÀ¯Á ¥Àæw ªÁgÀzÀAvÉ 6wAUÀ½£À ºÀtªÀ£ÀÄß ¤ÃqÀÄvÉÛãÉ. ¤ÃªÀÅ £Á£ÀÄ ªÀÄgÀ½ §AzÁUÀ ««zsÀ PÀ¸ÀÆwAiÀÄ PÀgÀªÀ¸ÀÛçªÀ£ÀÄß ¤ÃqÀÄ«gÀAvÉ” JAzÀÄ ºÉý ºÀt ¤Ãr ºÉÆgÀl.

6wAUÀ¼À £ÀAvÀgÀ ²æêÀÄAvÀ ªÀÄgÀ½zÀ. GzÁå£ÀªÀ£ÀªÉ®è UÀªÀĤ¹zÀ, C°è M§â ºÀÄqÀÄUÀ ªÀiÁvÀæ PÀAqÀ ªÀÄvÉÆÛ§â PÁt°®è. £ÀAvÀgÀ C°èzÀÝ ºÀÄqÀÄUÀ, “¸Áé«Ä EµÀÄÖ ¢£À J°è ºÉÆÃV¢Ýj, ¤ÃªÀÅ PÉÆlÖ ºÀt JAzÉÆ RZÁð¬ÄvÀÄ, CgÉ ºÉÆmÉÖAiÀÄ°è PÁ® PÀ¼ÉAiÀÄÄwÛzÉÝãɔ JAzÀ. “aAw¸À ¨ÉÃqÀ £Á£ÀÄ E£ÀÄß ªÀÄÄAzÉ ¥Àæw ªÁgÀªÀÅ §jvÉÛãɔ JAzÀÄ ºÉý; ºÀt PÉÆlÄÖ PÀgÀªÀ¸ÀÛç vÉUÉzÀÄ PÉÆAqÀÄ ºÉÆgÀl.

D E£ÉÆߧ⠺ÀÄqÀÄUÀ J°è JAzÀÄ PÉüÀĪÀµÀÖgÀ°è JzÀÄjUÉ D ªÀÄvÉÆۧ⠺ÀÄqÀÄUÀ §AzÀÄ ¤AvÀÄ £ÀªÀĸÀÌj¹zÀ. ²æêÀÄAvÀ¤UÉ CªÀ£ÁågÀAzÀÄ UÀÄgÀÄw¸À¯ÁUÀ°®è. CªÀ£Éà vÀ£Àß ¥ÀjZÀAiÀĪÀ£ÀÄß ªÀiÁrPÉÆAqÀÄ ºÉýzÀ, “¸Áé«Ä £Á£ÀÄ EªÀ£ÀÄ eÉÆvÀAiÉÄà PÀgÀªÀ¸ÀÛç ªÀiÁgÀÄwÛzÀÝ ºÀÄqÀÄUÀ, ¤ÃªÀÅ CAzÀÄ PÉÆlÖ zÉÆqÀتÉÆvÀÛzÀ ºÀt¢AzÀ £Á£ÀÄ MAzÀÄ ºÉÆ°UÉ AiÀÄAvÀæªÀ£ÀÄß PÉÆAqÀÄ mÉÊ®gï CAUÀrAiÀÄ£ÀÄß EmÉÖ, DzÀÝjAzÀ FUÀ §qÀvÀ£À¢AzÀ zÀÆgÀªÁV £Á£ÀÄ, £À£ÀߪÀÄä ¸ÀAvÉÆõÀªÁVzÉÝêÉ. AiÀiÁªÀ PÉÆgÀvÉAiÀÄÄ E®è” JAzÀ

²æêÀĪÀÄvÀ¤UÉ vÀÄA¨Á D±ÀÑAiÀÄð, KPÉAzÀgÉ EªÀj§âjUÀÄ MAzÉà jÃwAiÀÄ ºÀt PÉÆlÖgÀÄ M§â ºÁUÉ G½¢zÁÝ£É; ªÀÄvÉÆۧ⠥ÀæUÀw ºÉÆâzÁÝ£É. EzÀ£ÀÄß PÀAqÀ D ²æêÀÄAvÀ D±ÀÑAiÀÄðZÀQvÀ£ÁUÀÄvÁÛ£É ºÁUÀÄ ¸ÀAvÉÆõÀ ¥ÀqÀÄvÁÛ£É.

£ÀªÀÄUÀÆ ¸ÀºÀ fêÀ£ÀzÀ°è CªÀPÁ±ÀUÀ¼ÀÄ MzÀV §gÀÄvÀÛªÉ CzÀ£ÀÄß ¸ÀjAiÀiÁV ¸ÀzÀÄ¥ÀAiÉÆUÀ ¥Àr¹PÉƼÀî¨ÉÃPÀÄ. zÉêÀgÀÄ £ÀªÀÄUÉ ¨ÉüÉ-¨É®è PÉÆqÀÄvÁÛ£É, DzÀgÉ ºÉÆýUÉ £ÁªÉà ªÀiÁrPÉÆüÀî ¨ÉÃPÀÄ.